Mircea Eliade urodził się 9 marca 1907 roku w Bukareszcie jako drugi syn kapitana Gheorghe Eliadego i Joany Stoenesco.
    W roku 1921 publikuje swój pierwszy artykuł Jak odkryłem kamień filozoficzny w "Ziarul Stiintelor Populare". Współpracuje z licznymi czasopismami ("Ziarul Stiintelor Populare", "Orizontul", "Foaia Tinermii", "Lumea", "Universul Literar"). Pisze artykuły popularnonaukowe o entomologii, historii alchemii, orientalistyce, historii religii oraz reportaże z podróży po Karpatach i Dunaju, a także nowele i eseje krytyczne. Uczy się włoskiego, angielskiego i hebrajskiego. W latach 1924-1925 pisze powieść autobiograficzną Romanul adolescentului miop. W październiku 1925 roku zakłada pismo "Revista Universitara", zamknięte po opublikowaniu krytycznej recenzji o Eseju o historii powszechnej N. Iorgi.
    W 1928 roku kończy studia filozoficzne na uniwersytecie bukaresztańskim; w tym samym roku wyjeżdża do Indii, gdzie przebywa do 1932 roku. Doktoryzuje się na podstawie pracy Historia porównawcza techniki jogi w 1933 roku; w tym samym roku otrzymał tytuł profesora na uniwersytecie w Bukareszcie; w tymże roku bierze udział w konkursie na najlepszą powieść: Maitrei Eliadego otrzymuje główną nagrodę. W listopadzie 1934 roku zaczyna wykłady pt. Zbawienie w religiach orientalnych, zimą 1935 roku prowadzi seminarium o Docta ignorantia Mikołaja z Kuzy. W 1939 roku wydaje dwa numery czasopisma "Zalmoxis". W latach 1940-1944 jest rumuńskim attaché kulturalnym w Londynie i Lizbonie. Wojnę spędza w Lizbonie, gdzie mieszka do 1945 roku. W 1945 roku redaguje po rumuńsku Prolegomena do historii religii opublikowane w 1949 roku po francusku jako Traktat o historii religii (przełożył Jan Wierusz-Kowalski, Książka i Wiedza, Warszawa 1966).
    We wrześniu 1945 roku przybywa do Paryża, gdzie - na zaproszenie Georgesa Dumézila - wygłasza wykład w Ecole des hautes études. W 1948 roku Gallimard wydaje Techniques du Yoga. W 1949 roku poślubia Christinel Cottesco. Na wiosnę tego samego roku wyjeżdża do Włoch, gdzie na zaproszenie Giuseppe Tucciego i Raffaele Petazzoniego wygłasza wykład na Uniwersytecie Rzymskim. W sierpniu bierze udziałw w pierwszej konferencji Eranosa w Asconie, gdzie poznaje Carla Gustava Junga, Gerardusa van der Leeuw i Louisa Massignona. We wrześniu uczestniczy w międzynarodowym Kongresie Historii Religii w Amsterdamie. W latach 1951-1955 stypendysta nowojorskiej Bollingen Foundation, publikuje: Szamanizm. Archaiczne techniki ekstazy (przełożył i wstępem opatrzył Krzysztof Kocjan, naukowo opracował Jerzy Tulisow, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994), Joga. Nieśmiertelność i wolność (przełożył Bolesław Baranowski, opracował Tomasz Ruciński, PWN, Warszawa 1984), Kowale i alchemicy (przełożył Andrzej Leder, Aletheia, Warszawa 1993).
    We wrześniu 1956 roku wyjeżdża do Stanów Zjednoczonych, gdzie ma wykłady w ramach Haskell Lectures w Uniwersytecie w Chicago (opublikowane przez Gallimarda pt. Naissances mystiques). W październiku otrzymuje stanowisko visiting professor historii religii Uniwersytetu w Chicago. Odtąd co roku naucza dwa semestry w Chicago, a wakacje spędza w Europie. W 1960 roku bierze udział w Kongresie Historii Religii w Marburgu. W 1961 roku zakłada razem z Ernstem Jüngerem pismo "Antaios". W 1970 roku bierze udział w Międzynarodowym Kongresie Historii Religii w Sztokholmie. W 1973 roku Gallimard publikuje Fragments d'un Journal (wydane po polsku pt. Religia, literatura, komunizm. Dziennik emigranta). W 1974 roku wydaje pierwszy tom Historii wierzeń i idei religijnych (t. 1-3 wydane po polsku przez Instytut Wydawniczy PAX). Umiera 22 kwietnia 1986 roku.